Sting in bloedvorm voor mak publiek

Afgelopen november bracht muzikale held Sting zijn nieuwste album ’57th&9th’ uit. Een album waarmee hij volgens velen terugging naar de rockmuziek en de jazzy sferen achter zich liet. Het duurde niet heel lang na de release voor er een tour aangekondigd werd. Ook Nederland werd niet overgeslagen: gisteravond stond de man van hits als ‘Englishman In New York’ en ‘Fields Of Gold’ in AFAS Live.

Beatles meets country

De avond begint direct met een verrassing. Vooraf werd aangekondigd dat het voorprogramma verzorgd zou worden door Joe Sumner (ja, de zoon van Sting) en The Last Bandoleros. Toch is de eerste persoon op het podium meteen de man van de avond: Sting opent zijn eigen concert. Heel langzaam verschijnen er meer mensen op het podium. Joe Sumner komt erbij en zingt samen met zijn vader het liedje af. Daarna verdwijnt iedereen behalve Joe weer van de planken. Joe speelt drie liedjes en draagt dan de microfoon over aan The Last Bandoleros. Als The Beatles countrymuziek hadden gemaakt, hadden ze waarschijnlijk zo geklonken.

Sting
Sting toont hoe een concert hoort te zijn

Bij het laatste liedje van TLB verschijnen ook beide heren Sumner weer. Sting kondigt aan het einde een korte pauze aan van een kwartier, en verschijnt tien minuten later weer op het podium. The Last Bandoleros waren goed, écht goed, maar zelfs zij vallen compleet in het niet bij Sting. Wederom bewijst hij een virtuoos te zijn met de basgitaar. En daar stoppen zijn talenten niet: zijn zangkunsten zijn met de jaren absoluut niet verloren gegaan. Dat gecombineerd met een ijzersterke band en een achtergrondkoor gevormd uit The Last Bandoleros en Joe Sumner: dit is hoe een concert hoort te zijn. Foutloos, meeslepend en intiem, ondanks de enorme ruimte waarin Sting staat. Valt er niks op aan te merken? Nou, nauwelijks. Sting slikt soms wat woorden in, maar dat kunnen we hem best vergeven.

Weinig reactie uit de zaal

Het nieuwe werk kan de zaal niet echt bekoren, maar eerlijk gezegd is het publiek sowieso wat tam. Er wordt, behalve voorin de zaal, maar weinig echt meegezongen. Zelfs wanneer het publiek expliciet uitgenodigd wordt door Sting om mee te zingen, is er maar weinig animo voor. Bij andere artiesten had dat voor een ongemakkelijke sfeer kunnen zorgen, maar Sting lijkt zich er weinig van aan te trekken.
Wat wel duidelijk meegezongen wordt zijn een paar hitjes, en gek genoeg de covers. Halverwege het optreden nodigt Sting zijn zoon uit bij de voorste microfoon en verlaat het podium. Joe vermaakt ondertussen het publiek met een cover van David Bowie’s ‘Ashes To Ashes’. Dan lijkt het publiek ineens weer te weten hoe meezingen moet. Op dat moment, en wanneer er een stukje van ‘Ain’t No Sunshine’ wordt gespeeld, tijdens ‘Roxanne’.

StingFeest voor de oren

Hoewel Sting toch al wat jaartjes meegaat, weet hij elk concert weer iets anders neer te zetten, door zijn liedjes net wat anders te spelen. Vandaag valt die eer te beurt aan ‘Englishman In New York’ en ‘Desert Rose’. Bij de eerstgenoemde lijkt hij vooral te spelen met riffjes en ritme, maar bij ‘Desert Rose’ gaan alle remmen los. Het lied begint redelijk klein, en wordt uitgebouwd tot een groots feest voor de oren. Niemand kan nog stil blijven zitten.
Na de feestelijke ‘Roxanne/Ain’t No Sunshine’-medley verlaat hij het podium, om vervolgens nog terug te komen voor niet één, maar welgeteld twee toegiften. Eerst zijn ‘Next To You’ en ‘Every Breath You Take’ aan de beurt, waarna hij nog een keer terugkomt om een uiterst uitgeklede en wonderschone versie van ‘Fragile’ te spelen.

Sting heeft voor dit concert een blik talentvolle muzikanten opengetrokken. En hoewel hij hen ook alle kans geeft om te schijnen, steelt hij zelf onbetwistbaar de show. Vanavond heeft hij weer bewezen waarom hij al tijden tot de groten gerekend wordt, en daar voorlopig nog niet buiten zal vallen ook.