Review Beauty and the Beast

Disney is de laatste jaren hard aan het werk om al zijn klassieke animatiefilms te verwerken tot live-action films. Met wisselend resultaat. Nu heeft regisseur Bill Condon de klassieker Beauty and the Beast uit 1991, wat mij betreft, zeer succesvol onder handen genomen. Met onder meer een zingende Emma Watson als de mooie Belle, een hoofdpersoon met een licht feministische inslag. Disney verfilmde eerder al ‘Alice in Wonderland’ (2010), ‘Maleficent’ (2014), ‘Cinderella’ (2015). En ‘The Jungle Book’ was in 2016 een enorme hit. Dat live-action werkt, is inmiddels wel gebleken: de combinatie van echte mensen en computeranimatie maakt elk verhaal nóg sprookjesachtiger. En dus worden er nu massaal klassiekers afgestoft en in een nieuw jasje gehesen. Op rol staan bijvoorbeeld: ‘Mulan’, ‘The Little Mermaid’, Snow White’ en zelfs ‘The Lion King’! Vooral naar de laatste ben ik nu al heel benieuwd. 

Het verhaal

Het klassieke verhaal en de geliefde karakters uit het bekende sprookje komen opnieuw tot leven in deze live-action-versie van Beauty and the Beast. Overigens is deze keer de film alleen in het Engels uitgebracht; dus blijf niet wachten op een Nederlandstalige versie.

Een verdorven prins (Dan Stevens, onder meer uit Downton Abbey) wordt door een tovenares voor straf omgetoverd tot een groot en afzichtelijk Beest. En ook het personeel uit zijn kasteel wordt omgetoverd tot allerlei pratende voorwerpen. Belle (zeer sprankelend neergezet door Emma Watson) en haar vader Maurice (Kevin Kline) wonen in een nabijgelegen Frans dorpje. Belle houdt voornamelijk van lezen en ze doet haar naam eer aan. De ijdele Gaston (Luke Evans), volgens eigen zeggen de sterkste en knapste man van het dorp, heeft een oogje op Belle. Zij ziet hem echter niet staan. Gaston heeft in deze versie trouwens zelf ook een aanbidder, in de persoon van zijn trouwe dienaar LeFou (Josh Gad).

Als uitvinder Maurice tijdens een speurtocht een roos uit de kasteeltuin van het Beest steelt, wordt hij opgesloten. Belle neemt later zijn plaats in en raakt bevriend met het betoverde personeel en uiteindelijk ook met het Beest. De betovering kan alleen verbroken worden als het Beest voor zijn 21e levensjaar de ware liefde weet te vinden. Zal Belle voorbij het angstaanjagende uiterlijk van het Beest kunnen kijken? Ik verklap niets.

Beauty and the Beast

La Belle et la Bête

De Amerikaanse animatiefilm Beauty and the Beast (in Nederland uitgebracht als ‘Belle en het Beest’) was zo’n 25 jaar geleden een groot succes voor producent Walt Disney Pictures. Destijds de 30e animatiefilm van Disney en het verhaal was losjes gebaseerd op het volksverhaal ‘La Belle et la Bête’ beter bekend als Beauty and the Beast van schrijfster Jeanne-Marie Leprince de Beaumont. In 1756 verschenen in het Magasin des Enfants, een opvoedkundig tijdschrift voor jonge meisjes. De lezeressen moesten, als aanstaande echtgenotes, een voorbeeld nemen aan de onverschrokken Belle. Wie met geduld en zorg haar Beest transformeert tot een keurig gesoigneerde huisman. Van woeste jager tot gematigde gade, zie daar de beschavende kracht van de vrouwelijke deugd.

De hierop volgende jaren is er een nieuw motief bijgekomen: het is de innerlijke schoonheid die telt. De animatiefilm uit 1991 introduceerde om die reden een nieuw personage in het verhaal: de ijdele Gaston. Tegenover het beest, lelijk maar lief, plaatst die film hem als aanbidder van Belle. Gaston is mooi, maar slecht. Belle heeft dit dondersgoed door: zij kijkt hier al verder dan het uiterlijk.

Een belangrijk deel van het succes van de animatiefilm was te danken aan de liedjes en de muziek van veelvoudig Oscarwinnaars Alan Menken en Howard Ashmen. Ook de latere theaterbewerking van Beauty and the Beast leunde daar zwaar op en dat is nu ook zeker het geval met deze nieuwe live-action-versie.

Live-action

Met behulp van echte acteurs en moderne computertechnieken wekte regisseur Bill Condon (bekend van ‘Gods and monsters’ en de laatste twee Twighlight-films) het van oorsprong Franse volkssprookje tot leven. Zo transformeerde hij  Ewan McGregor bijvoorbeeld tot de sprekende kandelaar Lumière, Ian McKellen tot de knorrige klok Cogsworth en Emma Thompson tot de oergezellige theepot Mrs. Potts. Aan het verhaal uit de tekenfilm voegde de filmmaker ook nog een uitgebreide proloog toe én drie nieuwe liedjes.

Elke tijd legt opnieuw zijn eigen accenten. Was de Belle uit ’91 al een slim en zelfredzaam type met een voorliefde voor boeken, 25 jaar later doet Disney daar qua feminisme terecht een schepje bovenop. Nu is Belle niet alleen zelf een boekenwurm, ze stimuleert ook andere meisjes zich te ontwikkelen. Daarnaast is zij uitvinder, zoals haar vader ook was in de tekenfilm. Haar belangrijkste uitvinding? Een wasmachine.

Maar die eigentijdse emancipatie geldt niet alleen voor de heldin van het verhaal. De film herbergt een volkomen vanzelfsprekend multiculturele cast en een veelbesproken homomoment, dat ik persoonlijk wel vind meevallen.

Beauty and the Beast

Conclusie

Disney levert met de nieuwe live-action-versie van Beauty and the Beast een zeer geslaagde variant van het succesvolle sprookje af! De casting is goed, de beelden zijn prachtig, de muziek herkenbaar. Weliswaar in live-action, de film is ook écht in alles een sprookje. Alles is groots: decors en aankleding, de cast, een uitgebreide score. Dit alles schuurt allemaal net langs de grens van kitsch en dat werkt heel goed.

Qua aankleding moet ik het zeker even hebben over de iconische gele jurk die Belle draagt tijdens de dansscène met het Beest. De rol van de jurk in het verhaal is uiterst belangrijk. Kostuumdesigner Jacqueline Durran had de eer om de jurk te ontwerpen. De makers hadden maar liefst 12.000 uur nodig om de jurk te creëren. Gemaakt van verschillende soorten geel satijn met welgeteld 2.160 Swarovski kristallen.

Verder kent de remake geen schokkende wijzigingen, maar wel aardig wat toevoegingen. Om deze reden duurt de film ruim een half uur langer dan het origineel. Het hoe en waarom van de betovering wordt terloops meer uitgelegd en ook de geschiedenis van Belles moeder komt aan bod. Mooi op papier, maar in de poging het verhaal realistischer te maken wordt je eigen fantasie als kijker wel flink ingeperkt. Want als alles zo nodig verklaard moet worden, waarom praten en zingen ze dan Engels in het Franse plattelandsdorpje? Maar dat terzijde.

Emma

De acteurs die voor de vele rollen gekozen zijn passen perfect in het verhaal. Emma Watson stelt alles behalve teleur in haar rol als Belle. Ze toont zich charmant én grappig als de belezen Belle, die zich een buitenbeentje voelt in haar achtergebleven boerendorp. En weet, ondanks dat ze niet de beste zangeres is, met spel én zang te overtuigen. Dan Stevens is als Beest prima; misschien wat aan de softe kant, maar dat mag best.

Luke Evans is als Gaston daarentegen harder dan ooit: koel, onverschrokken en bovenal woest aantrekkelijk. Verder houdt Josh Gad als zijn trouwe dienaar LeFou zijn grappen en gevoelens subtiel. Dit komische duo steelt zeker een groot deel van de spotlight en kan zonder moeite de strijd aan met hun evenbeelden uit het origineel.

McGregor, McKellen, Thompson en de andere meubels geven hun karakters vertrouwde stemmen en blijken ook nog redelijk te kunnen zingen.

Gelukkig zijn de originele liedjes bijna allemaal terecht gekomen in de film. Ook zijn er enkele nieuwe nummers toegevoegd.  Alan Menken mocht voor deze film zijn herkenbare soundtrack van het origineel nog wat uitgebreider maken. De klanken die velen herkennen hebben hier en daar een poetsbeurt gehad, maar wijken gelukkig zeer weinig af. En de titelsong wordt dit keer opgepakt door John Legend en Ariana Grande, maar tijdens de aftiteling komt gelukkig toch ook Céline Dion weer voorbij met haar versie van How Does a Moment Last Forever. Toen kreeg ik het echt even een beetje te kwaad.

Algehele conclusie: met deze eigentijdse versie van Beauty and the Beast is van een klassieker opnieuw een klassieker gemaakt!

Beauty and the Beast