Een middag met Dan Brown

3 Oktober kwam het nieuwe boek van Dan Brown uit, ‘Oorsprong’. Ter gelegenheid daarvan organiseerde the John Adams Institute afgelopen weekend een middag met Dan Brown. Een middag vol mooie verhalen en veel gelach!

Met een calculator in de pizzatent

De middag wordt geopend door de directrice van the John Adams Institute. Zij vertelt het publiek wat het instituut doet en wat ze kunnen verwachten van deze middag. Daarna maakt ze plaats voor twee conservatoriumstudenten. Ze brengen Spaanse muziek te gehoren, geheel passend bij het decor van ‘Oorsprong’ natuurlijk.
Daarna komt al snel de man op het podium waarom het draait: Dan Brown. De wereldberoemde schrijver begint met een lezing. Hij vertelt over hoe hij opgroeide met een streng gelovige moeder en een wiskundige als vader. Dat hij in de rij bij een pizzatent naast zijn vader moest staan, terwijl deze een enorme calculator tevoorschijn haalde en daarop uitrekende wat de voordeligste deal was. Hoe zijn moeder na De Da Vinci Code van haar gelovige vriendinnen veel de vraag kreeg wat ze haar kind had misdaan, dat hij zo’n anti-religieus boek schreef. Maar hij vertelde ook hoe zijn ouders ondanks hun geloofsverschillen toch een gelukkig huwelijk wisten te behouden. En natuurlijk welke invloed de twee verschillende visies van zijn ouders op zijn boeken hebben gehad.

Dan BrownBoeken versus verfilmingen

Hij vertelt ook over de waarde van boeken en waarom hij eigenlijk niet wilde dat de Da Vinci Code verfilmd werd. Zoals hij het uitlegt (en wie zijn wij om dat tegen te spreken) zit het als volgt. Wanneer vijf verschillende mensen een boek lezen, ontstaan er vijf verschillende versies van. Elke lezer stelt zich een decor, een persoon, anders voor. Bij een film zijn al die andere fantasieën ineens weg en blijft er nog maar één versie over: die van de film. Dan kan niemand het boek meer lezen met zijn eigen fantasie, want alles is door de film al uitgetekend.

Dan Brown, Tom Hanks en een kilt

Toch is de Da Vinci Code wel verfilmd uiteindelijk. Hij werd door een producent overgehaald met een fax over de waarde van het boek en hoe hij met een film ook de niet-lezers dit belangrijke verhaal kon vertellen. Hij vertelt precies zoals hij schrijft: je ziet het meteen voor je. Hoe de verfilming eindigde in een hotelkamer in Schotland met Tom Hanks die hem helpt zijn kilt vast te maken. Hoe hij op de filmset de meest gekke zinnen ooit hoort. ‘Verplaats het lijk drie meter maar pas op dat er geen bloed op de Caravaggio komt’ bijvoorbeeld. Of ‘Wil iemand Maria Magdalena even een Cola Light brengen?’ Hoe hij, dwalend door een donker Louvre, zichzelf ineens voor de Mona Lisa vindt, net op tijd om een albino-monnik langs te zien rennen.

Blijven vragen

Dat alles vertelt Dan Brown met heel veel humor, maar toch blijft ook de serieuze noot aanwezig. Hij stipt in de boeken niet voor niks grote, wereldlijke problemen aan. Hoewel hij zelf hoopvol naar de toekomst kijkt, blijft hij het publiek aanmoedigen om er ook over na te denken. Hij vertelt dat hij op school zowel de evolutie als de scheppingstheorie voor zijn kiezen kreeg. Hij deed daarna wat iedereen zou doen: hij vroeg aan een priester welk verhaal waar was. De priester was duidelijk. “Brave jongetjes vragen dat niet”. Wat er uiteraard in resulteerde dat hij dat júist overal ging vragen. En dat is dus vooral wat wij ook moeten blijven doen, aldus Brown.

Dan BrownWrite what you don’t know

Na de lezing van Brown wordt er een vragenrondje gestart. De moderator trapt af met vragen over Brown’s beeld van het hiernamaals, zijn moeder en moderne kunst (Brown: ‘Daarbij draait het niet zozeer om het object, maar juist om het concept, en dat maakt het zo interessant’). Het publiek mag ook vragen stellen en dat levert nog meer mooie verhalen op. Zo blijkt dat Brown beginnende schrijvers adviseert om niet het advies ‘write what you know’ te volgen, maar juist te schrijven over wat je interesseert ook al weet je er niks van. Grijp het schrijven van een boek aan om alles te weten te komen over dat onderwerp wat er maar te ontdekken valt en ga er dan over schrijven. Dan breng je de passie voor het onderwerp over op de pagina’s.

Als afsluiter komen de muzikanten het podium nog even op en daarmee komt er toch echt een einde aan de inspirerende verhalen van Dan Brown. Nou ja, tot het volgende boek uitkomt natuurlijk…